مرضیه ی زیبا و خوش صدای ما هم رفت... ستاره ها یکی یکی... تا کی باید بشماریم؟!... باز هم در پاریس... باز هم کسی دیگر، دور از وطن...!!

به رهی ديدم برگ خزان
پژمرده ز بيداد زمان
كز شاخه جدا بود
چو ز گلشن رو كرده نهان
در رهگذرش باد خزان
چون پيك بلا بود

ای برگِ ستمديده ی پاييزی
آخر تو زگلشن ز چه بگريزی
روزی تو هم آغوش گلی بودی
دلداده و مدهوش گلی بودی

ای عاشق ِ شيدا
دلداده ی رسوا
گويمت چرا فسرده ام
در گل نه صفايی
باشد نه وفايی
جز ستم زِ وی نبرده ام
خار غمش در دل بنشاندم
در ره او من جان بفشاندم
تا شد نو گلِ گلشن و زيب چمن
رفت آن گل من از دست
با خار و خسی پيوست
من ماندم و صد خار ستم
وين پيكر بی جان
ای تازه گلِ گلشن
پژمرده شوی چون من
هر برگ تو افتد به رهی
پژمرده و لرزان

به رهی ديدم برگ خزان
پژمرده ز بيداد زمان
كز شاخه جدا شد
چو ز گلشن رو كرده نهان
در رهگذرش باد خزان
چون پيك بلا بود